|
Krzyż, Orzeł, ogrodzenie i zielone drzewa,
Dokoła cisza wielka majestatu lasu,
Przesycona urokiem minionego czasu,
A ukryte w zieleni małe ptaszę śpiewa.
Stoję, słucham, ukląkłem skupiony do głębi,
Chrystusa twarz bolesna, niżej Orzeł Biały,
A pod nim w mogile prochy zapłakały,
Bo ich widmo złowieszcze nawet w grobie gnębi.
Polsko, Twoi synowie w pełni lat swych sile
Walcząc o Twoją wolność, z wiarą w Twą potęgę
Szli na boje straszliwe i legli w mogile.
Polsko, my rozwijamy Twego życia wstęgę,
A jeżeli idziemy na jej straży czele
Nie wpisujmy wampirów w jej istnienia księgę.
[Józef Cyra]
|
)