Władysław Szafer (1886 - 1970)

Władysław Szafer (1886 - 1970) był światowej sławy botanikiem, paleobotanikiem i fitogeografem.
Profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego i jego rektor w latach 1936-38 oraz w czasie II wojny światowej (tajny rektor);
dyrektor Ogrodu Botanicznego UJ (1917-60) oraz Instytutu Botaniki PAN (1953-61);
członek PAN, PAU, Royal Society w Edynburgu, Fińskiej AN, Duńskiej Królewskiej AN i Niemieckiej Akademii Przyrodników w Halle;
członek honorowy Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i jej Zasobów;
doktor honoris causa UJ, UMCS w Lublinie i Uniwersytetu Karola w Pradze;
inicjator utworzenia Ligi Ochrony Przyrody, Tymczasowej Komisji Ochrony Przyrody oraz Komitetu Botanicznego PAN;
przewodniczący Państwowej Rady Ochrony Przyrody (1926-49), Komitetu Botanicznego PAN (1952-1955) oraz TKOP;
wiceprezes PAN (1957-1961);
założyciel i redaktor czasopism Ochrona Przyrody (1920) i Chrońmy Przyrodę Ojczystą (1945);
twórca systematyki modrzewi Europy i Syberii;
autor ok. 70 prac naukowych oraz map geobotanicznych Polski i Tatr;
współautor wielotomowego wydania Flora Polski (1959), klucza Rośliny polskie (1924), dzieła Szata roślinna Polski (1959), Zarysu historii botaniki w Krakowie (1964), dwutomowego dzieła Ochrona przyrody i jej zasobów (1965).

Walnie przyczynił się do utworzenia nie tylko Ojcowskiego, ale także Babiogórskiego, Białowieskiego, Pienińskiego i Tatrzańskiego PN.

W uznaniu zasług prof. Szafera jego nazwisko zostało umieszczone na honorowej liście Światowego Funduszu na Rzecz Dzikich Zwierząt (WWF).